na parapecie stoi świnia, która jako pierwsza o poranku śle do mnie uśmiech, który oczywiście odwzajemniam. na suficie wisi kryształowy żyrandol, odbijający złe myśli i światło wpadające przez ogromne okna, charakterystyczne dla starych kamienic. jasne drewno rozpromienia pomieszczenia a świeczniki dodają otuchy. a ja? ja w tym wszystkim czuję się częścią całej też przestrzeni. jakbym była wpisana w kompozycję ścian i podłóg. po prostu tu żyję. oddycham pełną piersią. chciałabym wykrzyczeć euforię, lecz słowa są zbyt ubogimi. uśmiech powinien wystarczyć. uśmiech kiedy tu wchodzę i kiedy leżę w łóżku. radość, gdy tu gotuję i zmywam naczynia. choć tego nie lubię. tu wszystko nabiera potrójnej siły. jakbym niczym alicja przenosiła się do swojej krainy. obawy życia w pojedynkę zniknęły z przekroczeniem progu. nie sądziłam, że będę potrafiła plątać się po domu sama ze sobą. a jednak staję się tu silniejsza.

doskonale wyciszające i napawające energią zarazem brzmienia wyciosane ręką kalkbrenner’a i świetnie nakręcony, boleśnie realistyczny obraz życia icarusa.

muzyka: paul kalkbrenner – berlin calling OST.
film: berlin calling.